Stanza VI
Binnen het donkere hol zocht de viervoudige naar ontplooiing en verder licht. Geen licht boven, en rondom omhulde het donker. Pikzwart de duisternis die hem omringde. Tot in het binnenste centrum van het hart, dat klopt zonder het Verwarmende Licht, kruipt de ijzige kou binnen van uiterste duisternis.
Boven het donkere hol scheen al het licht van de dag; toch zag de viervoudige het niet, noch drong het licht er door.
Het vaneenscheuren van de spelonk gaat vooraf aan het licht van de dag. Groot, dan, moet de vernietiging zijn. Geen hulp wordt in de grot gevonden, noch enig verborgen licht. Rond de viervoudige ligt het gewelf van steen; beneden hem dreigt de wortel van duisternis, van uiterste dichtheid; naast hem en boven wordt niets dan hetzelfde gezien.
De drievoudige Bewakers weten en zien. De viervoudige is nu klaar; het werk van dichtheid is voleindigd; het voertuig is toebereid.
Laat de trompet van verplettering weerklinken, verduisterd de macht van de naderende vlam. De mystieke aardbeving doet de grot wankelen; de brandende Vlammen ontvinden de maya, en zie, het werk is gedaan.
Voorbij is de droefgeestigheid en de zwartheid; vaneengescheurd is het gewelf van de grot. Het licht van het leven schijnt naar binnen; de warmte bezielt. De Heren die toeschouwen zien het werk beginnen. De viervoudige wordt de zeven. Het lied van diegenen die ontvlammen stijgt op tot heel de schepping. Het ogenblik van voleinding is bereikt.
Gaat opnieuw met het werk voort. De schepping gaat door op haar weg, terwijl het licht in de grot toeneemt.
------------
19-09-2009
Stanza V (Kosmisch Vuur)
Stanza V
Het manvantarisch ogenblik, waarop alle Triaden hadden gewacht, het uur dat het plechtig punt van samenvoeging aanduidde, kwam binnen de tijdskring, en zie, het werk was gedaan.
Het uur waarop de zeven puruschische groepen, ieder trillend op het weerklinken van het Woord, trachtend de kracht te vermeerderen, gedurende millennia hadden gewacht, ging in een flits van tijd voorbij, en zie, het werk was gedaan.
De Eerste Graad die onder machtige toejuiching het uur gunstig achtte, liet een drievoudige toon werklinken met drievoudige terugkaatsing. De echo bereikte het doel. Zij zonden haar driemaal uit. Rusteloos voelde het gebied van blauw de trilling en antwoordend, vermande het zich en haastte zich naar de roepstem.
De Tweede, met wijs volhouden, die de Eerste hoorde schallen, wetend dat het uur eveneens gekomen was, echode de klank op viervoudige toon. Deze viervoudige terugkaatsing ging de toonladder van de sferen rond. Weer werd ze weggezonden. Drie keren deed de toon zich horen, weergalmend door de hemelen. Bij de derde aanhef kwam het antwoord op de roep. Trillend als een overeenkomende grondtoon, antwoordde het eeuwige Beginsel. Het blauw antwoordde op het dichte en reageerde op de nood.
Sidderend hoorde het gebied hoe de derde de toon opnam, hem deed weergalmen, een vol-tonig akkoord trof de oren van de Bewakers van de Vlam.
De Heren van de Vlam rezen op en bereidden Zich voor. Het was het uur van de beslissing. De zeven Heren aan de zeven gebieden sloegen ademloos de uitwerking gade. De grote Heer van de vierde sfeer wachtte de nadering af.
De lagere was voorbereid. De bovenste had afstand gedaan. De grote Vijf wachtte op het punt van indompeling op gelijke afstand. De grondtoon steeg op. Diepte antwoordde aan diepte. Het vijfvoudig akkoord wachtte op het antwoord van Diegenen Wier uur gekomen was.
De ruimte tussen de gebieden werd donker. Twee bollen werden stralend. De drievoudig vijf-en-dertig, die afstand juist vond, flitste als een bij tussenpozen werkende vlammenzee, en zie, het werk was gedaan. De grote Vijf ontmoette de Drie en Vier. Het tussenliggend punt was bereikt. Het uur van offering, de opoffering van de Vlam, kwam, en heeft gedurende aeonen voortgeduurd. De Tijdlozen traden de tijd binnen. De bewakers begonnen Hun taak, en zie, het werk gaat voort.
Het manvantarisch ogenblik, waarop alle Triaden hadden gewacht, het uur dat het plechtig punt van samenvoeging aanduidde, kwam binnen de tijdskring, en zie, het werk was gedaan.
Het uur waarop de zeven puruschische groepen, ieder trillend op het weerklinken van het Woord, trachtend de kracht te vermeerderen, gedurende millennia hadden gewacht, ging in een flits van tijd voorbij, en zie, het werk was gedaan.
De Eerste Graad die onder machtige toejuiching het uur gunstig achtte, liet een drievoudige toon werklinken met drievoudige terugkaatsing. De echo bereikte het doel. Zij zonden haar driemaal uit. Rusteloos voelde het gebied van blauw de trilling en antwoordend, vermande het zich en haastte zich naar de roepstem.
De Tweede, met wijs volhouden, die de Eerste hoorde schallen, wetend dat het uur eveneens gekomen was, echode de klank op viervoudige toon. Deze viervoudige terugkaatsing ging de toonladder van de sferen rond. Weer werd ze weggezonden. Drie keren deed de toon zich horen, weergalmend door de hemelen. Bij de derde aanhef kwam het antwoord op de roep. Trillend als een overeenkomende grondtoon, antwoordde het eeuwige Beginsel. Het blauw antwoordde op het dichte en reageerde op de nood.
Sidderend hoorde het gebied hoe de derde de toon opnam, hem deed weergalmen, een vol-tonig akkoord trof de oren van de Bewakers van de Vlam.
De Heren van de Vlam rezen op en bereidden Zich voor. Het was het uur van de beslissing. De zeven Heren aan de zeven gebieden sloegen ademloos de uitwerking gade. De grote Heer van de vierde sfeer wachtte de nadering af.
De lagere was voorbereid. De bovenste had afstand gedaan. De grote Vijf wachtte op het punt van indompeling op gelijke afstand. De grondtoon steeg op. Diepte antwoordde aan diepte. Het vijfvoudig akkoord wachtte op het antwoord van Diegenen Wier uur gekomen was.
De ruimte tussen de gebieden werd donker. Twee bollen werden stralend. De drievoudig vijf-en-dertig, die afstand juist vond, flitste als een bij tussenpozen werkende vlammenzee, en zie, het werk was gedaan. De grote Vijf ontmoette de Drie en Vier. Het tussenliggend punt was bereikt. Het uur van offering, de opoffering van de Vlam, kwam, en heeft gedurende aeonen voortgeduurd. De Tijdlozen traden de tijd binnen. De bewakers begonnen Hun taak, en zie, het werk gaat voort.
20-04-2009
STANZA IV uit 'Kosmische Vuur' van Alice A.Bailey
STANZA IV
In de vijfde omwenteling van het grote Wiel werd de gestelde periode bereikt. Het kleinere wiel, dat overeenkomst met die vijfde rondgang, doorliep die cyclus en ging de vrede in.
De kleinere wielen komen te voorschijn en doen eveneens hun werk. Het grote Wiel haalt de uitstralende vonken binnen. De Vijfde rekende af met het werk, de twee kleinere wrochten slechts aan bijzonderheden. De Steen had vuur verzameld, lekkend van vlammen schitterde hij. De buitenste omhulling zag de noodzaak niet onder ogen tot het zesde wiel en het zevende haar door hun vuren hadden laten gaan.
De Zonen van God rezen op uit hun bron, staarden naar het zevenvoudig werk en constateerden dat het goed was. De Steen werd afgezonderd. In tweevoudige omwenteling bewoog het grotere Wiel zich. De vierde Heer van de grotere Twaalf hanteerde het werk van zevenvoudig vuur. ‘Het is niet in goede conditie’, zei Hij, ‘laat deze Steen zinken in het wiel dat met omwenteling begon.’
De heren van de grotere zeven plonsden de Steen in het draaiend wiel. De heren van de grotere vijfde en zesde dompelden hun Steen eveneens onder.
In het vuur, diep in de binnenste sfeer, werden, naarmate het grotere Wiel dat de kleinere zeven in zich droeg door de ruimte snelde, de twee samengesmolten. De vierde, de vijfde, de zesde gingen onmerkbaar in elkaar over, smolten samen en vermengden zich.
De aeoon eindigde, het werk was gedaan. De sterren stonden stil. De Eeuwigen riepen tot de binnenste hemel: ‘Spreidt het werk ten toon. Haalt de Stenen te voorschijn.‘ En zie, de Stenen waren één.
-----------------
In de vijfde omwenteling van het grote Wiel werd de gestelde periode bereikt. Het kleinere wiel, dat overeenkomst met die vijfde rondgang, doorliep die cyclus en ging de vrede in.
De kleinere wielen komen te voorschijn en doen eveneens hun werk. Het grote Wiel haalt de uitstralende vonken binnen. De Vijfde rekende af met het werk, de twee kleinere wrochten slechts aan bijzonderheden. De Steen had vuur verzameld, lekkend van vlammen schitterde hij. De buitenste omhulling zag de noodzaak niet onder ogen tot het zesde wiel en het zevende haar door hun vuren hadden laten gaan.
De Zonen van God rezen op uit hun bron, staarden naar het zevenvoudig werk en constateerden dat het goed was. De Steen werd afgezonderd. In tweevoudige omwenteling bewoog het grotere Wiel zich. De vierde Heer van de grotere Twaalf hanteerde het werk van zevenvoudig vuur. ‘Het is niet in goede conditie’, zei Hij, ‘laat deze Steen zinken in het wiel dat met omwenteling begon.’
De heren van de grotere zeven plonsden de Steen in het draaiend wiel. De heren van de grotere vijfde en zesde dompelden hun Steen eveneens onder.
In het vuur, diep in de binnenste sfeer, werden, naarmate het grotere Wiel dat de kleinere zeven in zich droeg door de ruimte snelde, de twee samengesmolten. De vierde, de vijfde, de zesde gingen onmerkbaar in elkaar over, smolten samen en vermengden zich.
De aeoon eindigde, het werk was gedaan. De sterren stonden stil. De Eeuwigen riepen tot de binnenste hemel: ‘Spreidt het werk ten toon. Haalt de Stenen te voorschijn.‘ En zie, de Stenen waren één.
-----------------
Abonneren op:
Posts (Atom)